ای آزادی

نام تو حک شده بربال کبوتران
یاد تو سبز است بخون یاران
بکدامین بهار شکوفه کند
اندیشه ام،
نمیدانم !
من آن تک درخت روئیده در کویر آرزوهام
هزاران سال به انتظار
ریشه در خاک تو دارم،
و تو
در آسمان رویاها
مرغ پروازی،
ای آزادی !

رویای تو دارم

بکجا یابم تو را
دلگیرم و خسته رویاها
چه بگویم ، چه بخوانم
روئیده بخواب بوته یاس
سرد است نگاه از وحشت وترس
تا کجا فریب اندیشه کنم
ره رفته را
نه یکبار بصدبار پیشه کنم
مرا نه سحر کتابی ست
و نه
عصای جادو
تا جهالت ها بخوانم زین گفتگو
بکجایی گر همه افسون تو
تاشبی آرام گیرد زان یک، شیدای تو
گر واژه ها را نیست زبان مهر ومحبت
افسوس ز خاموشی شمع های رفاقت
تومیدانی زاین درد وجود
نه از دیده گانم
از دل غمبارم بسالیان خون میبارم…!

…..
ای آزادی :
ای رویای تمام دلیر مردمان درخون تپیده
ای یگانه امید زندگانی
با کدامین واژه نقش از تو زنم !
در سرزمینم
مرگ تقدس از آسمانها دارد !
چگونه به پرواز اندیشه کنم !

رنج نامه

شعر و شراب
دریچه زیباترین رویاهای ناب
هوش و قلم
روشن ترین اندیشه های
آفتاب

ای سرزمین آتش و خون
مرا فصل حسرت ها
ترا زبان رنج و سکوت
زان شور آوازها

مرا آتشی بجان
ترا دردها تلخ وگران

مرا شعله ها در هوش
ترا عطشی سوزان
ز حقارت پست اهریمنان

فریاد از ایمان کور
خفته گانیم زنده درگور

ای سرزمین کهن
ایران من
چه تلخ است ترا
بسالیان !
منم کنون